راوند در رهگذر تاریخ

انجمن ادبی علامه سید ابو الرضا راوندی " قدس سره " امشب با حضور شاعری نازک اندیش و  متخلق به اخلاق اسلامی آقای سید مصطفی پور ساداتی همراه بود . علاقه ایشان در سرایش  رباعی های دلنواز و دو بیتی های پر سوز و گداز می باشد.تخلص این شاعر جوان از دیار پر آوازه خزاق " عرفان " می باشد.

ایشان بخشی از سروده ای خود را در کتاب " دیار عشق " به چاپ رسانیده اند. چند رباعی را از ایشان با هم مرور می کنیم :

منم عرفان سرا پا عشق و احساس
دلم نازک بود چون شاخه یاس
 همه شب گریم و با بغض گویم
سرم بادا فدای دست عباس

با یاد تو دل گِرد سمن می گردد
مجنون شده در دشت و دمن می گردد
از بس دهنم عطر تو در بر دارد
پروانه به گِرد سر من می گردد

یلدا شده و نرگس جادویت نیست
حافظ به برم چو بیت ابرویت نیست
هر جور حساب می کنم می بینم :
یلدا به بلندای سر مویت نیست

از لعل لبت به جام " عرفان "  دُر کن
بر هیزم دل شرر بزن گُرگُر کن
آغوش من آن عبارت ناقص عشق
لختی بنشین و جای خالی پر کن

 هر شب ز برای این دل افکارم
ابر ی شوم و بغل بغل می بارم
 دلخون شده ام ز جور دوران  اما
شادم که امام زاده محسن دارم

یگانه شاعر آفاق باشم

سرآمد در صف عشاق باشم

من اهل خطه عشقم عزیزان

و لیکن ساکن خزاق باشم