به مناسبت سالگشت رحلت علامه فرزانه ابو الحسین قطب الدین سعید بن هبة الله راوندی غزلی را تقدیم روح پر فتوح این عالم ربانی می کنم . تاچه قبول افتد و که در نظر آید :

باد صبا وزید و خزان ناپدید شد

شد نغمه گر هزار و زمین پر امید شد

در صحن خانه هبة الله غنچه ای

لب وا نمود و نام نکویش سعید شد

در مکتب حقایق و پیش ادیب عشق

بالید و پرورید و فقیهی فرید شد

بر نردبام علم و عمل چون عروج کرد

شد قطب دین و پیش خدا روسفید شد

جاری میان رود کلامش حدیث عشق

بر درگه مکارم  او دل مرید شد

از نون و القلم قلمش جلوه ای گرفت

کوثر شد و شفا شد و قول سدید شد*

فکر لطیف و عقل سلیمش به روزگار

بر قفل درب خانه دانش کلید شد

در مسلخ شهادت و در مکتب حسین

فرزند خویش داد و حسینش شهید شد*

راوند مهد او شد و از حسن عاقبت

در بارگاه فاطمه طلع نضید شد*

فطرت بیا و بوسه بزن بر مزار او

کز یمن تربتش دل ما پر نوید شد

*اشاره به آیه نورانی " یا ایها الذین امنوا اتقوا الله و قولو قولا سدیدا " در سوره احزاب دارد.

*نصير الدين حسين بن سعيد راوندي فرزند قطب الدین می باشد و از دانشمندان عصر خويش بوده

كه به دست بيگانگان به شهادت رسيده است.

*اشاره به آیه شریفه " وَ النَّخْلَ باسِقاتٍ لَها طَلْعٌ نَضيدٌ " در سوره قاف دارد