به رمز نوشتن در نزد ارباب فن, معمول بوده است. از اين روى بايسته است بر طالب علمان كه آنچه به رمز در نوشته هاى محدثان, فقيهان و اهل رجال آمده بدانند, تا به مراد آنان پى برند و در شرح سخن آنان در نمانند.یکی از رموز فقهی اصطلاح" المتقدمين" می باشد :


مراد از اين واژه فقهاى بزرگ شيعى هستند كه از آغاز عصر غيبت كبرى تا عصر محقق حلّى مى زيسته اند.بنابراين, شخصيتهاى فقهى حديثى ذيل, از قدما به شمار مى آيند.

1. على بن بابويه قمى (329هـ.ق.)

2. محمد بن يعقوب كلينى بغدادى (328هـ.ق.)

3. محمد بن على بن بابويه معروف به شيخ صدوق (381هـ.ق.)

4. احمد بن محمد بن جنيد اسكافى (381هـ.ق.)11

5. ابن ابى عقيل عمانى.

6. محمد بن محمد بن نعمان, معروف به شيخ مفيد (413 ـ 336هـ.ق.)

7. سيد مرتضى معروف به علم الهدى (355 ـ 436هـ.ق.)

8. سيد رضى (395 ـ 460هـ.ق.) گردآورنده نهج البلاغه.12

9. ابوجعفر محمد بن حسن طوسى, معروف به شيخ الطائفه (385 ـ 460هـ.ق.).

و نيز پيروان شيخ طوسى, كه پس از او, از مكتب فقهى او پيروى كرده اند, همچون:

10. ابوعلى فرزند شيخ طوسى ملقب به مفيد ثانى, صاحب أمالى.
11. قاضى عبدالعزيز حلبى معروف ابن برّاج (400 ـ 481هـ.ق.)

12. حمزه بن عبدالعزيز ديلمى, معروف به سلار ديلمى14 در حدود 448 تا 463هـ.ق. در گذشته و از شاگردان بنام شيخ مفيد و سيد مرتضى بوده است. سلار معرب سالار است.

13. سيد ابوالمكارم ابن زهره حلبى(585هـ.ق.)

14. ابن حمزه طوسى معروف به عمادالدين ابوجعفر محمد بن على طوسى.

15. ابن شهر آشوب, معروف به محمد بن على بن شهر آشوب مازندرانى (588هـ.ق.)

16. علاءالدين أبوالحسن على بن أبى الفضل حسن بن أبى مجد حلبى.

17. امين الدين ابوعلى فضيل بن طبرسى (548 هـ.ق.)20 معروف به طبرسى است. طبرسى معرّب تفرشى و منسوب به تفرش است.

18. محمد بن ادريس حلى عجلى (598هـ.ق.) اهل حلّه و عرب و جد مادرى او شيخ طوسى است.

19. قطب الدين راوندى (573هـ.ق.) او نخستين كسى است كه به شرح متون فقهى پرداخته است. از آغاز دوره غيبت كبرى, تا عصر ابى يوسف فاضل آبى يوسفى زنده در 672, صاحب كشف الرموز و شاگرد محقق حلّى, كم تر كسى به شرح متون فقهى رو آورده, ولى راوندى با نگاشتن سه كتاب با عنوان شرح بر نهايه, گوى سبقت را از ديگران ربود. كتاب معروف او, در فقه, فقه القرآن نام دارد كه در آن, آيات الاحكام را تفسير كرده است.